Home Dominicaanse Republiek Monument in Santiago de los Caballeros: over de nationale trots en oplichters

Monument in Santiago de los Caballeros: over de nationale trots en oplichters

by sandra oktober 7, 2017 6 comments
monument in Santiago de los Caballeros

Vlak voor Kerst 2016 verbleven wij een aantal dagen in Santiago de los Caballeros in de Dominicaanse Republiek. Dit is de tweede grootste stad van het land en ligt ten noorden van Santo Domingo;  zo’n drie uur rijden met de auto.

Nadat we de voorgaande dagen “down under” geweest zijn met Locals en in allerlei achteraf steegjes meegenomen werden waar we normaal nooit zouden (durven) komen,  gaan we vandaag met zijn tweeën op pad; we bezoeken de nationale trots van de bevolking namelijk het Monument in Santiago de los Caballeros.

Vandaag vertel ik je meer over dit uitstapje en hoe we opgelicht zijn.

Monument in Santiago de los Caballeros

Dit monument is in 1944 in opdracht en ter ere van de dictator Trujillo gebouwd. Het werd door hem het monument van de vrede genoemd maar de vrede was echter ver te zoeken. De Dominicaanse Republiek ging namelijk in de periode van 1930 – 1960 gebukt onder het schrik- en terreurbewind van dictator generaal Rafael Trujillo. Deze man had veel weg van Hitler en heeft vele Haïtianen en Dominicanen met een donkere huidkleur vermoord.

Monument Van de helden van de Restauratie

Nadat drie zussen (bijnaam de vlinders) wegens hun rol in het verzet op 25 november 1960 vermoord werden, was dit voor de bevolking de druppel. Een paar maanden later krijgt Trujillo namelijk een koekje van eigen deeg. Zijn auto wordt in een hinderlaag gelokt en doorzeeft met kogels. Het is het einde van het Tijdperk Trujillo.

Het monument is omgedoopt tot “De helden van de Restauratie” ter nagedachtenis aan de oorlog van de Spanjaarden voor de onafhankelijkheid in 1865.

Waar

Dit monument ligt midden in de stad Santiago de Caballeros en aan het einde van autopiste Duan Pablo Duarte. De weg houdt hier gewoon op te bestaan. Tussen Santo Domingo (zuiden) en Santiago de los Caballeros (noorden) is in 1917 gestart met de bouw van deze “snelweg” welke in 1922 gereed was. Inmiddels is het een weg met enorm grote gaten in het wegdek en je moet hiervoor regelmatig uitwijken.

Verkeer in de Dominicaanse Republiek

Het is overigens wel even zweten om Santo Domingo uit te komen en Santiago binnen te komen. Die mensen hebben namelijk geen verkeersregels. Alles rijdt kris kras door elkaar en het recht van de sterkste geldt hier. Ik dacht dat ik een hartverzakking kreeg  toen we met de auto midden op een kruising stil stonden en rechts van mij op een centimeter afstand een auto stilhield. Weet je wat de Dominicanen zeggen? God beschermt ons wel.

Nou, ik kan je vertellen dat God onze auto niet heeft beschermd. We hadden van het autoverhuur bedrijf een gloednieuwe auto meegekregen maar dat kan je beter vermijden. We hebben de auto ingeleverd vol met deuken en die hebben wij echt niet zelf veroorzaakt. Zelfs als je je auto ergens parkeert en je komt terug bij je auto zit er gewoon een deuk extra in.  Ik was in ieder geval blij dat we een goede verzekering hadden. 

monument in Santiago de los Caballeros

Uitzicht 

Het monument is 67 meter hoog en heeft drie verdiepingen. Op iedere verdieping vind je een klein museum. Entree is EUR 0,60. Op de bovenste verdieping heb je een mooi uitzicht over de stad en  rondom liggende bergen. Om het monument heen bevindt zich een park waar de bevolking graag komt chillen. In de weekenden en tijdens feestdagen is het hier dan ook een drukte van belang.

Ikzelf vind het monument het mooist in de avond wanneer de verlichting steeds verandert in een ander kleurtje. In de kerstperiode zijn ook nog alle bomen rondom het monument versierd met kerstlampjes.

Oplichters

Bij het naar boven lopen duikt plotseling een man uit de heg. Hij biedt zijn excuses aan voor de rotzooi, gooit vervolgens iets in de vuilnisbak. Terwijl wij verder lopen vertelt hij dat hij hier al 25 jaar als tuinman werkt. Hij laat ons in de verte beelden van het nationale honkbal team zien en ondertussen geeft hij aan dat hij vrijwilligerswerk doet bij een weeshuis. Hhhmm, het klinkt nog geloofwaardig ook.

De tuinman laat ons nog meer zien en vertelt dat het monument tijdens de pauze gesloten is. Dit is vreemd want wij hadden dit vlak voor vertrek nog gecheckt en het zou gewoon open zijn. De tuinman geeft aan dat hij wel wat bezienswaardigheden in die tussentijd wil laten zien.

De rondleiding

Ongemerkt zijn we tijdens het praten naar beneden gelopen in plaats van nog meer naar boven. Wij kijken elkaar aan en voelen dat het niet helemaal in orde is, maar van de andere kant vertelt hij interessante dingen over de omgeving. Het zou kunnen dat hij halverwege geld vraagt en lastig wordt. Het zou ook maar zo zijn dat het een heel leuk contact wordt. Moet je in contact met de bevolking dan altijd alles afwimpelen? We zijn in ieder geval op onze hoede maar besluiten toch met hem mee te gaan.

We lopen de straat naar beneden waar de tuinman ons het oudste huis en de kerk laat zien.  Tegenover deze kerk ligt een klein park met in het midden een pleintje waar houten bankjes staan. Rondom het park bevindt zich een weelderige tuin.  

Vanaf de buitenkant zien we dat er meerdere paden op dat pleintje uitkomen. Wanneer de gids hier doorheen wil lopen, haken wij af. Dit vinden wij te riskant; de kans dat je in een fuik belandt is namelijk erg groot.

  monument in Santiago de los Caballeros

Bij de kruidenier

We zeggen tegen de tuinman dat we ergens iets gaan drinken en proberen van hem af te komen. We maken een foto van de straat maar ondertussen staat onze gids erop. Je weet het maar nooit. Inmiddels zijn we bij een kruidenierszaak aangekomen. Onze “gids” vraagt of we wat melk willen kopen voor de kindertjes in het weeshuis. Wij pakken voor ons zelf een flesje drinken uit de koeling. De “gids” legt voor hemzelf poedermelk, luiers en nog wat boodschapjes op de toonbank. Hij moet een bedrag van EUR 35,– afrekenen maar geeft ons de kassabon. Het is voor die arme wees kindertjes, zegt hij. In onze ooghoeken zien wij op diverse punten mannetjes staan en we hebben het vermoeden dat de verkoopster het spel meespeelt maar dat ze dit niet prettig vindt.

Hoe komen wij hier zonder kleerscheuren vanaf?

We zeggen dat we bereid zijn om EUR 10,00 te betalen maar niet meer. Voor Dominicaanse begrippen is dat ook al heel veel geld. Een gemiddeld maandinkomen ligt rond de EUR 200,00. De medewerkster haalt vervolgens diverse artikelen uit het plastic zakje. We betalen maar zij geeft aan geen wisselgeld terug te kunnen geven. Dat krijgen wij van een ander persoon in de winkel. 
Na het betalen verlaten wij de winkel. Gelukkig worden we niet achtervolgd. Wanneer we in het drukkere gedeelte komen haal ik opgelucht adem dat het allemaal goed afgelopen is. 

Achteraf jammer dat hij het op deze manier heeft aangepakt. Ik denk namelijk dat hij een hele goede gids zou zijn geweest. Vervelend dat zo iemand dan een verkeerd beeld geeft van de bevolking.

Wereldwijde truc

Ik heb getwijfeld of ik dit verhaal zou schrijven omdat ik niet een negatief beeld wil geven van de Dominicaanse Republiek want de bevolking is zo vriendelijk en behulpzaam. Toen ik een vriendin sprak die een reis naar India had gemaakt en vertelde dat zij opgelicht was voor € 40,00 aan melkpoeder kwam ik erachter dat het een wereldwijde bekende truc is om mensen af te zetten. Ben dus alert.

monument in Santiago de los Caballeros

Ik ben erg benieuwd of deze truc bij jou herkenbaar is. Laat je niet weerhouden naar dit monument te gaan .

You may also like

6 comments

Ilse oktober 8, 2017 at 8:54 am

Santiago de Caballeros, het klinkt al zo fijn. Vroeger rookte ik zeker 10 ridders (caballero’s) per dag. Gelukkig is dat verleden tijd maar kan ik nu nog uitwijken naar deze Caballero.
Dat verhaal van de melkpoeder ken ik. Op een zondagmiddag met veel wijn en tapas passeerde deze de revue. Altijd goed om zoiets te delen…wij zijn voorbereid tegen de melkpoedertrucs….kom maar op! 😉

Reply
sandra oktober 8, 2017 at 9:18 am

Hi Ilse, wat goed dat jij die truc kent. Ik had er nog nooit van gehoord. Toevallig dat een vriendin die regelmatig naar Nepal reist het verhaal vertelde zonder dat zij wist dat ik hetzelfde had meegemaakt. Ik vond het inderdaad tijd om het te delen.
Het rare is dat het een heel geloofwaardig verhaal is maar dat je toch een onderbuik gevoel hebt. Je bent voorbereid. We hebben lang nagedacht hoe het komt dat wij toch mee zijn gegaan. We gaven hem het voordeel van de twijfel en hoopten op een leuk contact. In ieder geval is de bevolking heel gastvrij. Op Bonaire wonen veel mensen uit de Dominicaanse Republiek waaronder onze tuinman/klusjesman en werkster. Ik vond en vind ze heel aardig en betrouwbaar.

Reply
Ilse oktober 8, 2017 at 5:02 pm

Die zondagmiddag met tapas, wijn en het melkpoederverhaal was bij jou 🤣

Reply
sandra oktober 8, 2017 at 7:13 pm

oh haha. Dat had ik echt niet in de gaten. Te veel wijn idd. Wel gezellig.

Reply
Mieke oktober 8, 2017 at 10:02 am

Goed dat je dit deelt. Oplichting komt overal voor en een gewaarschuwd mens telt voor twee!! Ik steek ‘m in mijn zak..

Reply
sandra oktober 8, 2017 at 12:12 pm

Ben blij dat ik dan deze tip gedeeld heb. Fijn om te horen.

Reply

Leave a Comment